قورمه

خیلی از گیلانی ها اسم قدیمی «ننه قرمه» را نشنیده اند و این غذای قدیمی را به اسم «قیمه ماسوله» می شناسند. این غذا با روش‌های متفاوتی طبخ می‌شود که امروز قصد داریم یکی از قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین روش‌های پخت آن را به شما آموزش دهیم.

حیدر عظمایی محقق و پژوهشگر طب سنتی درباره مهم‌ترین نکاتی که هنگام طبخ خورشت قورمه‌سبزی باید به آنها توجه کنیم، اظهار کرد: افراد برای پخت این غذا باید از سبزیجات تازه یا خشک‌شده استفاده کنند، زیرا سبزیجات منجمد سرخ شده فاقد ارزش غذایی هستند.وی درباره روش‌های نادرست آماده‌سازی سبزی بیان کرد: برخی از اشخاص پس از خرد کردن سبزی، آن را داخل آب ریخته سپس این آب را دور می‌ریزند؛ این کار باعث می‌شود که مقداری از املاح سبزی به آب نفوذ پیدا کند، چون سبزیجات محلول در آب هستند.

در منابع تاریخی به قورمه‌سبزی به‌عنوان خوراکی از گوشت و انواع سبزی‌ها اشاره‌ شده است و آن را یکی از خورش‌های اصلی و محبوب ایرانی دانسته‌اند. از همه جالب‌تر اینکه «نادر میرزا قاجار» نواده «فتحعلی‌شاه قاجار» در کتاب «خوراک‌های ایرانی» که به آشپزی دوره قاجار اختصاص دارد درباره قورمه‌سبزی نوشته است: «این خورش را خانه‌خدای[فرمانروای خانه؛ منظور همسرش است] سرود[گفت] که یادگار پیشدادیان و کیان است. نخست که خورش‌ها کرده‌اند، این خوردنی بوده است، مگر آنکه قورمه زبان ترکان است و به پارسی خورش سبزی است و اکنون به همه‌جای قورمه‌سبزی گویند. بانو گوید این خورش را خوالیگر[آشپز، طباخ] من چنان پزد که به جهان بامزه‌تر از آن نباشد».